Wolkenkind, Wolkenkind,
raad eens hoe lief ik je vind



Het ontstaan van Wolkenkinderen blijft voor mij, Betsie Cieremans-Engels, nog steeds een bijzonder verhaal.


In oktober 2015 ging ik erg gehaast naar het Maasstad Ziekenhuis om nog even snel op bezoek te gaan bij een van mijn allerliefsten. Zij moest met spoed geopereerd worden en ik wilde haar nog even zien, nog even kroelen en zeggen dat het allemaal goed zou komen.

En toen ik daar door de deur van de afdeling ging, hoorde ik vanuit het niets: “Jij moet Wolkenkinderen gaan maken”. Zo’n bijzonder moment, want er is niemand die echt iets tegen me zegt en toch hoor ik het. Maar op dat moment had ik daar echt geen tijd voor en liet het voor wat het was.

Toen alles weer een beetje rustiger was, kwam het toch weer in mijn gedachten. Ik hou van engeltjes en begon met het naaldvilten van wolkenkinderen. Ze werden te schattig en verscheen op tasjes, in kleine altaartjes, kleine doosjes en zelfs op schilderijen.

In de zomer van 2018 vertelde een lieve oma mij dat haar kleinkind stilgeboren zou worden. Wat een bijzonder verhaal, wat een verdriet, maar ook zo heel veel liefde. En het klinkt misschien raar, maar wederom vanuit het niets voelde ik dat de volgende fase van Wolkenkinderen op mijn pad werd gezet. Mijn gevoel vertelde mij iets te ontwerpen voor deze wolkenkinderen waarin ze veilig en beschermd op reis konden gaan.

De volgende dag ben ik aan het werk gegaan en na een dag tekenen, aanpassen en weer naaien was daar het wolkenslaapzakje, een slaapzakje in de vorm van een engeltje. Ik heb een week gehuild, zo mooi, zo lief, zoveel licht. Het voelde ongelofelijk mooi en bijzonder om dit te mogen maken. Ik durfde het aan niemand te laten zien nog, was er zo door ontdaan en ik wist ook niet zo goed hoe ik verder moest gaan.

Zelf heb ik geen ervaring op dit gebied, dus heb ik een lieve moeder van een stilgeboren kindje om advies gevraagd,  Zij heeft mij aangemoedigd en geadviseerd iets te maken waarin de wolkenkinderen veilig en beschermd vanuit het ziekenhuis naar huis gedragen kunnen worden. En weer ging ik tekenen, naaien en aanpassen tot ik tevreden was. Eerlijk gezegd ben ik dat niet snel, maar de wolkendraagtasjes voelen ook zo mooi, zo lief en licht. Dragen en gedragen worden, dat is het gevoel wat ik erbij heb. Een missie die ik met hart en ziel wil leven.

De volgende stap werd het Sophia Kinderziekenhuis waar ik de wolkendraagtasjes met de wolkenslaapzakjes mag doneren. Ik hoop dat dit de ouders ondanks hun enorme verdriet een beetje licht en steun mag geven.

En toen, voorjaar 2020, mocht ik een wolkenreiswieg maken voor een stilgeboren kindje van een papa en mama die me heel dierbaar zijn. Met bewondering en respect heb ik gekeken naar de wijze waarop zij deze onverwachte wending omzetten in liefdevolle draagkracht en daadkracht voor elkaar en dat lieve, kleine, en tere mensje. Zoveel liefde, verdriet en tegelijk zo sterk.

Deze lieve mensen moedigden mij aan toch weer met de webwinkel verder te gaan, omdat het wolkenreiswiegje zoveel bijgedragen had in hun proces van afscheidnemen. Betsie, Wolkenkinderen kan ook nog zoveel meer voor ouders betekenen. Ik heb het beloofd.

Ik zie het leven als een ontdekkingsreis, ik reis van station naar station en op deze reis beleef ik allerlei verhalen, ontmoet ik mensen die met me mee reizen en ook weer loslaten. Stappen zetten, groeien en leven met wat op mijn pad komt, uitdagingen aangaan. Inmiddels heb ik een koffer vol verhalen en is het boek nog niet geschreven. September 2020 vertrek ik van het volgende station, een nieuw hoofdstuk gaat beginnen.

De eerste wolkenreiswiegjes staan in de webwinkel en eerlijk gezegd ben ik best een beetje trots. Ik vind het spannend, want de zakenvrouw in mij staat flink in de schaduw. De waarde van de wolkenreiswiegjes uitdrukken in geld vind ik erg lastig. Toch hoop ik met hart en ziel dat ik Wolkenkinderen mag dragen en dat Wolkenkinderen gedragen zullen worden op hun reis.


Mooie reis lief Wolkenkind
 dragen en gedragen worden

error: Content is protected !!